در سبد جلو صفات نیکمان را می گذاریم و در سبد پشتی عیب هایمان را نگه می داریم.

به همین دلیل، در روزهای زندگی چشمانمان را بر صفات نیک خود می دوزیم و فشارها را در سینه

 هایمان حبس می کنیم، در همین زمان بی رحمانه در پشت سر همسفرمان که پیش روی ما حرکت

 می کند تمامی عیوبش را می بینیم، این گونه است که درباره خود بهتر از او داوری می کنیم. بی آن که

 بدانیم کسی که پشت سر ما راه می رود به همین شیوه می اندیشید.

از نظرات زیباتون استفاده کردیم.

یا علــــــــــــی