در سبد جلو صفات نیکمان را می گذاریم و در سبد پشتی عیب هایمان را نگه می داریم.

به همین دلیل، در روزهای زندگی چشمانمان را بر صفات نیک خود می دوزیم و فشارها را در سینه

 هایمان حبس می کنیم، در همین زمان بی رحمانه در پشت سر همسفرمان که پیش روی ما حرکت

 می کند تمامی عیوبش را می بینیم، این گونه است که درباره خود بهتر از او داوری می کنیم. بی آن که

 بدانیم کسی که پشت سر ما راه می رود به همین شیوه می اندیشید.

از نظرات زیباتون استفاده کردیم.

یا علــــــــــــی

زن جوانی در سالن فرودگاه منتظر پروازش بود.چون هنوز چند ساعت به پروازش باقی مانده بود، تصمیم

 گرفت برای گذراندن وقت کتابی خریداری کند، او یک بسته بیسکویت نیز خرید و بر روی یک صندلی

نشست و در آرامش شروع به خواندن کتاب کرد.

مردی در کنارش نشسته بود و داشت روزنامه می خواند. وقتی که او نخستین بیسکویت را به دهان

گذاشت، متوجه شد که مرد هم یک بیسکویت برداشت و خورد. او خیلی عصبانی شد ولی چیزی نگفت. پیش خود فکر کرد : بهتر است ناراحت نشوم. شاید اشتباه کرده باشد.

ولی این ماجرا تکرار شد. هر بار که او یک بیسکویت بر می داشت مرد هم یک بیسکویت بر می داشت، آن مرد هم همین کار را می کرد. اینکار او را حسابی عصبانی کرده بود ولی نمی خواست  واکنشی  نشان دهد. وقتی که تنها یک بیسکویت باقی مانده بود، پیش خود فکر کرد : حالا ببینم این مرد بی ادب چکار خواهد کرد؟ مرد آخرین بیسکویت را نصف کرد و نصف دیگرش را خورد!

(این دیگه خیلی پررویی می خواست)

زن جوان حسابی عصبانی شده بود.

در این هنگام بلندگوی فرودگاه اعلام کرد که زمان سوار شدن به هواپیماست.

آن زن کتابش را بست، چیزهایش را جمع و جور کرد و با نگاه تندی که به مرد انداخت از آنجا دور شد و به سمت دروازه اعلام شده رفت. وقتی داخل هواپیما روی صندلی اش نشست دستش را داخل ساکش کرد تا عینکش را داخل ساک قرار دهد و ناگهان با کمال تعجب دید که جعبه  بیسکویتش آنجاست! باز نشده و دست نخورده!

خیلی شرمنده شد! از خودش بدش آمد... یادش رفته بود که جعبه بیسکویتی که خریده بود را داخل ساکش گذاشته بود. آن مرد بیسکویت هایش را با او تقسیم کرده بود، بدون آن که عصبانی و بر آشفته شده باشد! در صورتی که خودش آن موقع که فکر می کرد آن مرد دارد از بیسکویت هایش  می خورد خیلی عصبانی شده بود. و متاسفانه دیگر زمانی برای توضیح رفتارش و یا معذرت خواهی نبود

امیدوارم در این ماه توفيق عبادت و خودسازي را از دست ندهيم

و اين شايستگي را داشته باشيم تا خداوند از خطاهايمان درگذرد . انشاالله !

 حرفهای خوردنی

حرف موقعی خوردنیه که شیرین باشه، گاهی وقتها یه چیزو شنیدی، ولی وقتی

 یه جور دیگه میشنوی برات شیرین تر و خوردنی تر میشه. بعضی از حرفها

 اصلا هضم نمیشن. بعضیا تا یه قسمتی هضم میشن ، ولی اگه زیاد هم شیرین

باشه، ممکنه دل رو بزنه . همون شیرینی ای که بعضی معلمهامون داشتن و

بعضی ها نه!!!

بعضی، حرفهای قشنگ میزنن ولی کارهاشون قشنگ نیست. یه عده حرفهای

 قشنگ بلد نیستن ولی فقط کارهای قشنگ قشنگ بلدن . حالا یه سری هم هستن

که هم حرفها و هم کارهاشون قشنگه، باید قبول کرد که بعضی ها هم هستن که

 نه تنها حرفها و کارهای خوب بلد نیستن بلکه حرفها و کارهای خوب بقیه رو

 هم خراب میکنن، زبونم لال... مثل بعضی، اونم بعضی نماینده های مجلس که

 فقط کارشون شده صافکاری و جوشکاری کارهای دیگران. پس تعجب نکنید اگه

 یه قانونی تصویب میشه بعده یه مدت کوتاه می بینی دقیقا عکس همون قانون

 تصویب میشه. البته این حرفها رو نشنیده بگیرید

درد شیرین

این آدمه که تنهایی رو معنا میکنه، یعنی بستگی به آدمش داره، همه ی تنهاییها که بد نیستن.

بعضی چیزا به

 خودی خود تلخه ولی برای آدما شرینه، بهش میگن « درد شیرین » .

دوستی داشتم که میگفت علی رغم سردی هوا دوست دارم تو فضای آزاد بخوابم،   «سرمای

شیرین». یا

اینکه دندونی رو که درد میکنه دوست داری فشارش بدی هر چند دردش بیشتر میشه میخوای یه

جورای به درد

 بگی که فکر نکنی که کم آوردم.

اگه بتونی به دردا لبخند بزنی اونوقت دردا همش تلخ نیست میشه «درد شیرین».

آدمای خوب

یه چیز دیگــــــــــــــــــــــــــــه: بعضی وقتها آدم به خودش میگه: اگه

 شرایط بود انجامش میدم اگه نبود، خُب پرهیز میکنم. چیزای بد رو باید

 همیشه پرهیز کرد نه« تـــــــــــجربه تــــــــــلخ ». نگیم چون شرایط

نیست، خُب ، حالا آدم خوبی هستیم.

راستی اون جوونی که حرفهاشو پایین خوندید خوشبختانه خودکشیِ

 ناموفقی داشت و گفت که میخواد دیگه زندگی کنه. به قول دکتر

 شریعتی(آبجی دریا): زندگی کن چون سالها به اجبار خواهی خفت.

 نخوابیـــــــــــــــــــدی که؟؟؟؟؟!!!!  

نزدیک یک رود آرام و درختان و مناظر زیبا و گل و بلبل به معنای آرامش نیست هر وقت در

میان شلوغی و سرو صدای دلهای بی رحم به آرامش رسیدی آنوقت میتوانی ادعا کنی که

برنده ای. دوست داشتن از عاشق شدن زیباتره، البته عاشق شدن کار هر کسی نیست، تازه

 فکر نکنم عاشقی وجود داشته باشه- اسماعیل همش به مادرش اصرار می کرد که مادر من

 عاشق دختر همسایه ام و بدون او زندگی برام جهنمه. شبا اسماعیل تو حیاط می نشست و

 فقط به آسمون نگاه می کرد و بی قرار دختر همسایه بود. مادر اسماعیل خوب پسرش را

 می شناخت و می دانست که اسماعیل به لباس نو خیلی علاقه داره بنابراین به پسرش

 پیشنهاد داد که اگه دختر همسایه رو فراموش کنه یه دست کت و شلوار چهارصد هزا

ر تومانی براش بخره. اسماعیل هم بعد از چند دقیقه تفکر عمیق و عاشقانه تصمیم گرفت

 عشق عمیقش را با یه دست کت و شلوار عوض کنه. آخ که عشق چقدر قشنگه؟!!!! خدا

نصیب کنه.

بزرگترین دلخوشی آدمی این است که کسی او را بدون هیچ

دلیلی دوست داشته باشه.

پس همتون رو دوست دارم بدون دلیل

 ميکردند. يک روز به خاطر يک سوء تفاهم کوچک، با هم جرو بحث کردند. پس از چند هفته

 سکوت، اختلاف آنها زياد شد و كار به جايي رسيد كه از هم جدا شدند.

نجار گفت: دوست دارم بمانم ولي پل هاي زيادي هست که بايد آنها را بسازم...

دوست داشتم با همه مهربون باشم ولی افسوس که تو این دوره زمونه زورِ بازو از زورِ عقل بیشتره، خسته شدم از بس دیدم که با تغییر قیافه و لباس، درون آدما هم عوض میشه. ای کاش همه ظاهرها بد بود و باطن ها خوب. اون موقع به قول ما زمینی ها هیچ کس عاشق رخسار زیبا نمیشد . فکرشو بکن دیگه عاشق پیدا نمیشد اگه هم بود عاشق اون اصل کاریه بود. دارم خفه میشم، جام نمیشه تو این دنیا. یا دنیا خیلی کوچیکه یا من خیلی بزرگم، ولی فکر میکنم این دنیا خیلی بزرگه و من خیلی کوچیک.

این دنیا شاگرد ساکت و حرف گوش کن میخواد که متاسفانه یا خوشبختانه من دانش آموز درس خون و ساکتی نیستم پس خودم رو به اخراج از این دنیا محکوم میکنم. کلاس چهارم بودم، یکی از همکلاسی هام روبه معلم کرد و گفت: آقا یه چیزی بگم نمیخندی؟!!!

آقا من پدر ندارم و وضعیت مالی خوبی هم نداریم کمکم میکنید با درس خوندن به یه جایی برسم تا بتونم خرج مادر و خواهرامو بدم. معلم گفت: من فقط امسال میتونم کمکت کنم بقیه راه رو باید خودت بری. چند وقت پیش همون همکلاسی رو دیدم که داشت کارتُن جمع میکرد بهش گفتم: مگه درس نخوندی، مگه دانشگاه نرفتی ؟!!!! اینجا چکار میکنی؟؟؟ گفت:ای بابا، تا کلاس نهم خوندم بعد از اون زمونه منو به کارکردن محکوم کرد و گفت: آخه تورو چه به درس خوندن....

دوست داشتم آدما با هم ساده و صاف و راحت دوستی کنن و خیلی سخت از هم دل بکنن، همیشه با همه یه جور رفتار کردم که کسی ازم نرنجه. این شعر که روی سردرِ خونه ی دکتر حسابی خوندمش همیشه تو ذهنم بوده:

 بجان زنده دلان سعدیا که ملک وجود

نیارزد آنکه دلی را زخود بیازاری

ولی احمقانه است که فکر کنی همه باهات اینجور رفتار کنن. این قانون دنیاست که خوبی و بدی رو با بدی جواب میدن.  دنیا یه زن هوسبازِ که همه رو وسوسه میکنه، حیف که از همون اول قیافه هولناک و زشتش رو نشون نمیده، که کسی عاشق وشیفته اش نشه.

دوست داشتم همیشه تنها بودم چون خیری از اجتماع و ارتباط با بازیگرای حرفه ای و آماتور دنیا خانم ندیدم. بگذریم از اینکه بعضی ها پیدا میشن که دل دنیای هوسباز ازشون پُرِه و دنیا لیاقت پذیرایی از اونارو نداره. نمونه اش آقا پارسا که خیلیها شکستنش...

چندروز قبل از آغاز سال جدید اهدافم رو نوشتم همه چیز خوب پیش میرفت تا اینکه یک قدم مونده به رسیدن اهداف همه چیز خراب شد شاید هم یه عده رو پله ی آخر ایستاده و منو هول دادن پایین.

دوست داشتم به یه عده کمک کنم ولی خدایا چرا همه فقط کمکهای پولی رو میبینن؟؟؟؟؟ همه میگن هر حرفی رو نمیشه زد ولی من که کسی رو ندارم باهاش حرف بزنم پس قانون من اینه که نمیشه هر حرفی رو  نوشت. شاید من خیلی ضعیفم که از مشکلات کوچیک برای خودم کوه میسازن ولی آخه من که اینجوری نبودم؟؟ چطور شد. به خودم میگفتم سعی کن متفاوت باشی چون زیبایی در تفاوت دیده میشه. تو میتونی هر کاری رو انجام بدی چون همیشه از کسی کمک خواستی که انجام هیچ کاری براش بعید نیست.

با سن وسال کمم یه کار دولتی دارم ولی امکان اخراجم هست. خوبه زن و بچه ام ندارم که با مرگ و نبود من بدون خرج و محبت بمونن. پارسال اسمم واسه حج دراومد ولی به خودم گفتم اولا تو لیاقت نداری بعدش هم چه فایده ! بری و برگردی بدون هیچ تغییری؟؟؟ اگه میخوای بری تفریح و یه چند تا پارچه و تسبیح بخری و برگردی، بری دوبی بهتره اونجا بهتر میشه تفریح کرد.

قبلا راحت تر اشک می ریختم ولی نمیدونم الان دیگه چرا.... سنگدل شدم. آره خیلی گناهکارم ، هرچی باشه نمیتونم خودمو گول بزنم.

سعی کردم هر جا میرم یه اسم خوب از خودم به جا بذارم ولی موووووووووووووووووووووووووووونده؟؟؟؟؟